Theosofie: wat houdt dat in?

Algemene informatie en citaten.

De betekenis van de naam theosofie is goddelijke kennis of wetenschap. De eigenlijke betekenis is goddelijke wijsheid, of wijsheid van de goden. Het woord theos betekent in het Grieks een god, een van de goddelijke wezens, beslist niet "God" in de betekenis die er in onze tijd aan wordt gehecht. Daarom is het niet "wijsheid van God", zoals sommigen het hebben vertaald, maar goddelijke wijsheid, zoals de goden die bezitten. Het woord is vele duizenden jaren oud.

De Theosofie is het stelsel van waarheid, dat de grondslag vormt van alle godsdiensten, en dat niet als uitsluitend eigendom van een daarvan kan worden opgeëist. Zij is dus ook niet alleen in de Theosofische Vereniging te vinden, maar in elk zuiver hart. Zij brengt aan de wereld opnieuw de Wetenschap van de Geest, door de mens te leren de Geest te beschouwen als zichzelf, en het denkvermogen en het lichaam als zijn dienaren.

Zij werpt licht op de heilige geschriften en de leringen der godsdiensten door hun verborgen betekenissen te ontsluieren, waardoor zij hun goed recht bepleit voor de rechterstoel van het verstand, welk recht door de " intuïtie " steeds is erkend.

De essentie van theosofie is het feit, dat de mens, die zelf van goddelijke oorsprong is, de Godheid, in welk leven hij deelt, kan leren kennen. Een onvermijdelijk uitvloeisel van deze verheven waarheid is het feit van de Broederschap der mensen.

Haar zedenleer baseert de Theosofie op haar leringen over de " Éénheid ", zij ziet in elke vorm de uitdrukking van een gemeenschappelijk leven, en erkent dus dat wat de één benadeelt, allen schaadt. Kwaad doen, d.w.z. vergif werpen in het levensbloed der mensheid, is een misdaad tegen de " Éénheid ". De theosofie houdt er geen morele code op na, daar zij zelf de belichaming is van de hoogste zedelijkheid; zij biedt haar bestudeerders de hoogste zedelijke wetten uit alle godsdiensten, het zijn de geurigste bloemen uit de tuin van de wereld-godsdiensten.

Het theosofische leven is gebaseerd op wijsheid en niet alleen op theoretische kennis. Als we het bewijs willen van de onvruchtbaarheid van kennis in de gewone betekenis van het woord, dan hoeven we alleen maar naar onze wereld van de twintigste eeuw te kijken, waar kennis iedere dag, iedere minuut toeneemt. En toch is het een wereld van buitengewone wreedheid en onwetendheid vanuit het " spirituele " gezichtspunt bekeken.

Kennis heeft de mensen niet geholpen om gelukkiger, vreedzamer of liefdevoller te zijn. Daarom heeft het geen zin om een andere vorm van kennis te zoeken, die we 'theosofisch' noemen. Van theosofie moeten we geen theorie maken, een stel begrippen. Het moet de waarheid zijn die transformeert, die ons liefdevol, zorgzaam en teder maakt in onze verhouding tot anderen. Hoe komen we dan tot de waarheid die theosofie is?

We moeten allereerst begrijpen dat onze gedachten en meningen niet de waarheid zijn.  

Wanneer we een boek bestuderen en alles wat we leren meningen en conclusies zijn,

.......wat heeft het dan te betekenen?

Theosofen en aspirant-theosofen zijn met elkaar verbonden door een gemeenschappelijk streven naar de regeneratie van de mens. Ze verschillen misschien in hun overtuiging, interessen of benadering. De leringen van Boeddha, Jezus, Blavatsky, Krishnamurti zijn voor sommigen van hen inspirerend, voor anderen niet. Maar er is een sterke gemeenschappelijke band, namelijk een diepgaande interesse in de vooruitgang en vervolmaking van de mensheid, niet alleen op materiele en intellectuele niveaus, maar in moreel en spiritueel opzicht.

Een theosoof zoekt niet naar wijsheid voor zichzelf. 'hij leeft niet voor zichzelf maar voor de wereld', en hoe dieper hij (of zij) toegewijd is aan het ideaal van de regeneratie van de mensheid, des te meer zal hij proberen zichzelf en de wereld te begrijpen, en door te dringen in het geheim van het leven.