Uit: The Theosophist, april 2003

Oorlogsgekte

Radha Burnier

De menselijke maatschappij is zo geplaagd door oorlog dat geschiedenisles op school vaak draait om oorlogen. Mensen praten over oorlog bijna alsof het een alledaagse gebeurtenis is. Er zijn inderdaad verslagen van hoe in vroeger dagen akkerbouwers hun land ploegden en hun activiteiten voortzetten, ongestoord door veldslagen die bij hen in de buurt werden uitgevochten. Krijgsheren kwamen en gingen, maar het leven van gewone mensen werd er niet al te zeer door ontwricht.

Tegenwoordig ziet het scenario er volkomen anders uit; de gevolgen van oorlog kunnen niet langer tot één plaats beperkt blijven en deze hebben repercussies op het gebied van psychologie, ecologie, economie en spiritualiteit. Oorlog betekent nu dat talloze mensen, strijders en burgers, gedood worden of misschien ernstig gewond. De kernbommen die op Hiroshima en Nagasaki zijn gevallen, zijn geen verleden tijd, want de slachtoffers lijden nog steeds onder de gevolgen daarvan, en de gezondheid van toekomstige generaties staat op het spel. Oorlogen laten een spoor na, niet alleen van gewonden en zieken, maar ook van talloze verweesde kinderen, die getraumatiseerd zijn doordat ze gescheiden zijn van hun ouders en familieleden, van wie ledematen geamputeerd zijn (zoals in Sierra Leone) en die gebruikt worden als menselijk schild in de frontlinie. Enorme aantallen vrouwen zijn verkracht en vernederd om de overmacht van overwinnende strijdkrachten te bewijzen en niet alleen om de wellust van soldaten te bevredigen. Marteling en verkrachting worden gebruikt als politieke instrumenten om de tegenstander te onderwerpen. Het is onmogelijk om de ellende te beschrijven van oorlogsvluchtelingen, het leed van de miljoenen mensen die van huis en haard verdreven zijn. Zij bestaan aan beide kanten van het conflict. Gek geworden heersers, wapenhandelaren en anderen met gevestigde belangen hitsen op tot oorlog. Het lijden is dat van hele bevolkingsgroepen die alles te verliezen hebben en niets te winnen.

Voor degenen die hun hart openen voor dit enorme lijden waarmee strijders, burgers, gezinnen, kinderen, vrouwen en anderen overspoeld worden, is de vraag wie er al dan niet gelijk heeft van secundaire orde. Het voornaamste feit is dat aan beide kanten voortdurend vreselijke herinneringen, angst, haat, verlangen naar wraak, het verharden van het hart en ontmenselijking opgeroepen worden. Alle gewapende machten, of ze nu offensief of defensief zijn, worden getraind om wreed te zijn en te wennen aan bloedvergieten, marteling en andere vormen van geweld. Ofschoon sommige naties misschien zeggen dat ze verdedigers zijn van vrede en mensenrechten, is oorlogvoeren gebaseerd op geweld en schending van de mensenrechten en van de menselijke waardigheid.

Het US Detention Center in Afghanistan is hiervan een voorbeeld. Verdachten werden opgesloten in ‘metalen scheepscontainers, beschermd door een drievoudige laag prikkeldraadrollen’ en moesten blijven staan, blijven knielen of in pijnlijke posities zitten en ze mochten niet slapen.

Dit is maar een klein deel van de technieken van ‘dwang en bedreiging’. Verslaggevers van de Washington Post melden: ‘iedereen van de huidige nationale veiligheidsbeambten die voor dit artikel geïnterviewd werd verdedigde het gebruik van geweld tegen gevangenen als rechtvaardig en noodzakelijk.’ Dit speciale VS gevangenenkamp is naar men zegt een van verscheidene die ze in het buitenland hebben, waar het in de VS geldende ‘due process’ (behoorlijke rechtsgang) niet van toepassing is. Als het land dat pretendeert ‘s werelds meest vooraanstaande land te zijn op het gebied van burgerrechten en burgervrijheden, zich volgens één van haar eigen prestigieuze kranten, verlaagt tot dit abominabele niveau van oorlogvoeren, eufemistisch ‘antiterrorisme’ genoemd, wat kunnen we dan nog zeggen over regimes waar zelfs de theoretische aanvaarding van mensenrechten niet bestaat? Informatie die naar voren kwam tijdens het proces van Milosevic en andere despoten is te schokkend voor woorden. Zullen de families van de slachtoffers dit ooit vergeten? Is het verbazend dat elke oorlog meer haat en meer oorlogen voortbrengt?

Afgezien van de psychologische effecten is het schokeffect van moderne oorlogvoering op de ecologie van de aarde niet te berekenen, en valt niet door de mens te beheersen. Water en lucht blijven niet binnen beperkte gebieden, en als ze eenmaal vergiftigd zijn, zouden ze de verscheidenheid van leven, die al ernstig is aangetast, verder kunnen bedreigen, alsook generaties mensen. Landmijnen, gelegd in vijandelijk gebied, vormen een geweldig obstakel voor gewone mensen om vredig de kost te verdienen. Wat het gevolg zal zijn van het gebruik van chemische en bacteriologische wapens, kan niemand voorspellen.

Met de globalisering en toenemende economische onderlinge verbindingen tussen alle delen van de wereld, zal oorlog ook de economische veiligheid en stabiliteit van enorme bevolkingsgroepen in gevaar brengen. Het lot van de miljoenen die zich steeds op de rand van de hongerdood bevinden zal onzekerder worden. Oorlogsaanstokers in veraf gelegen landen kunnen hen in de muil van de dood werpen. India heeft een enorm geldbedrag uitgegeven voor het gedurende tien maanden  inzetten van troepen aan haar westelijke grenzen, terwijl er een wanhopige behoefte is aan essentiële ontwikkelingsgelden.

De VS stelt voor $ 200 miljard of meer uit te geven aan oorlog tegen Irak, terwijl ongeveer 300 miljoen mensen in Afrika niets te eten hebben. Alle oorlogen zijn kolossale verspilling – een vorm van waanzin.

Laten wij bij het bovenstaande denken over de spirituele gevolgen van het propageren van wreedheid, begeerte te doden, willekeurige bezetting van land en de onderdrukking van andere mensen. Wanneer oorlog geaccepteerd wordt als de norm in de menselijke samenleving, ontkennen mensen hun eigen voorbestemde spirituele toekomst. Oorlog zou niet alleen gezien moeten worden vanuit een politieke, economische of ecologische invalshoek, want het is spirituele achteruitgang.

Vertaling: A.M.I.