De weg van het hart

Einar Adalsteinsson

De reis op het pad naar verlichting is voor elk van ons onvermijdelijk. Dit pad loopt lange tijd door het alledaagse leven van gedachten, emoties, handelingen en lijden, de uiterlijke en innerlijke wereld, zonneschijn en regenbuien. Maar naderhand leidt het tot diep in die verborgen ruimte waar de harmonie van de werkelijkheid achter deze hele verwarrende wereld verblijft. Dit deel van de weg komt langzamerhand in zicht naarmate emoties en gedachten hun ijzeren greep op ons beginnen te verliezen.

De plaats, waar de vlam van waarheid gelijkmatig brandt, bevindt zich ergens binnenin ons allen. Iedereen kan in zijn goede uren, wanneer de storm van het denken voor even is geluwd en er innerlijke stilte heerst, de warmte en het licht van die vlam voelen als een vreugdevol gevoel in zijn hart, en vandaar deze titel, de weg van het hart. Dit is een menselijke ervaring, niet zo zeldzaam als men zou denken, maar meestal wordt die in stilte en nederigheid met zich meegedragen omdat ze moeilijk te beschrijven is, behalve dan in poŽzie en symboliek. Het is de mystieke ervaring van de eenheid van het leven, wanneer het menselijk bewustzijn samensmelt met het universum, zodat er slechts de ťne werkelijkheid van heelheid bestaat. Dat is een ervaring van absolute waarheid en liefde, woordeloos begrijpen, harmonie en schoonheid. De weg van het hart begint wanneer men pijn in zijn hart voelt bij het leed van anderen. Door dit altruÔstisch lijden wordt een begrip geboren dat liefde doet ontstaan. Bij het denken over het leven als ťťn geheel, het in alles te voelen, er deel aan te hebben, het gewaar te zijn, het te begrijpen en lief te hebben en niet door te domineren of te willen bezitten, worden we met de essentie van het leven geconfronteerd.

Deze holistische visie ziet alle dingen als deel van ťťn schitterend geheel, waar ieder naar zijn eigen aard zijn rol in speelt en waar niemand teveel is, zelfs niet de minste van onze menselijke of dierlijke broeders. Deze visie is geworteld in een onvoorwaardelijke liefde voor ieder mens en elk dier. Pijn moeten we zien als onze leraar in het leven. Het wijst op een gebrek aan harmonie, een gebrek aan evenwicht dat naar herstel zoekt. Pijn is niet hetzelfde als lijden. Lijden is een toestand van het denkvermogen die voortkomt uit begoocheling en uit de mentale en emotionele behoefte om aan pijn te ontkomen. Als we de aard van pijn werkelijk zouden begrijpen, zou er geen lijden zijn. Begrip brengt verlichting.

De weg van het hart betekent dat je sensitief en vrij bent en dat je daardoor de dingen onbevreesd, zonder te willen ontkomen of zonder gehechtheid, kunt zien.

We zouden een onwrikbaar vertrouwen in het leven moeten hebben. We moeten leren om het moment te nemen zoals het komt, wat betekent dat we in het nu leren leven. De meesten van ons zitten veilig achter muren of achter ons eigen psychische bouwsel doordat we niet in staat zijn om de pijn van het leven onder ogen te zien. Deze muren die onze relatie tot anderen belemmeren moeten worden afgebroken om het hart te kunnen bereiken. Een eerste stap is oprechtheid - ten eerste ten opzichte van onszelf, onze visies, geloof, ideeŽn, herinneringen, gewoonten en het onderzoeken van uiterlijke tradities, want deze beÔnvloeden onze relaties met anderen. Dit betekent dat je voor iedereen dezelfde bent, je de mensen zonder vooroordelen tegemoet komt, hen accepteert zoals ze zijn en niet zoals wij zouden willen dat ze zijn. Verder moeten we leren positief te denken maar tegelijkertijd alert en oplettend. Positieve twijfels - hoewel een beetje paradoxaal - houden een open denkvermogen in, zonder voor of tegen te zijn. Een negatieve twijfel is een blinde, gevestigde overtuiging en betekent stagnatie, het voor altijd de deur sluiten voor elk nieuw inzicht.

Op de weg van het hart is weinig ruimte voor gedachten, herinneringen, angsten of verlangens. Het is die onophoudelijke activiteit van het denken en het gevoel van een persoonlijk doel of verlangen dat het zicht op het ene licht van liefde versluiert. Omdat we teveel in beslag genomen worden door het lawaai van ideeŽn missen we het milde inzicht van het hart. De werktuigen om de betekenis van het leven te kunnen bevatten, de waarheid in alle dingen te benaderen, in contact te komen met de waarde van het leven, het doel achter alle dingen en gebeurtenissen, zijn, in het kort, begrip en liefde. Het is altijd hetzelfde, maar steeds nieuw en fris. Je ziet het in bloemen, in de lucht, in het kind, in het leed van de mensen, in alle verschillende dingen. Het is als het ene licht dat alles in zijn eigen uniekheid toont.

Wat er uit ons moet groeien is al als zaad in ons aanwezig. Groeien is zorgen dat het zaad zo goed mogelijk gedijt. Het is voor ons een natuurlijke zaak om als bloemen te groeien, maar de groei verloopt sneller en voorspoediger als we leren het onkruid te wieden uit de tuinen van onze ziel en onszelf te openen voor de zonneschijn van het begrijpen van wie we werkelijk zijn. Het leven op de weg van het hart is een leven van dienst. De enige waardevolle gave die we een ander kunnen schenken is onszelf, volledig en zonder reserve. Er zijn meesters die die wijdere visie bezitten en die de universele betekenis hebben ontdekt en dat inzicht nooit meer zijn kwijtgeraakt. Door middel van ons hart kunnen we ook in contact komen met de Grote Broederschap en dan wordt hun aanwezigheid een levende realiteit in ons dagelijks leven. Er zal een progressieve correctie in onze psyche plaatsvinden en dan stroomt het onbeschrijfelijke onze ziel binnen.

Einar Adalsteinsson

Uit: Theosofia, Augustus 1999.

Naar begin van document.