Uit de archieven van de Theosofie-groep, een e-mailgroep met theosofie als onderwerp.

Uit de Theosofie-groep

> Hoi allemaal,
>
> De laatste tijd vraag ik mij af hoe het zit met de relatie
> Liefde en Onpersoonlijke Liefde. Theosofische en andere
> spirituele literatuur benadrukt onpersoonlijke liefde. De
> Mahatmas schrijven zelfs ergens (kan ook iemand anders
> zijn, weet ik niet zeker) dat ze trouw belangrijker vinden
> dan liefde! Toen ik dat voor het eerst hoorde/las vond ik
> dat afschuwelijk. Intussen denk ik dat ik er wel wat van
> snap - maar wat blijft is de schoonheid en kracht die komt
> met persoonlijke Liefde. Hoe zit dit? Komt die schoonheid
> en kracht ook met onpersoonlijke liefde? Is het eigenlijk
> zelfzuchtig om van die kracht te genieten en de rest van de
> wereld te vergeten? Waarom benadrukken de wijzen de
> onpersoonlijke liefde???
>
> groetjes,
> Katinka Hesselink


Date: Sat, 3 Aug 2002 09:15:53 +0200
From: "Wim Leys"
Subject: RE: onpersoonlijke liefde

Beste mensen,

Ik ben het eens met wat Eric en Meindert hierover gezegd hebben. Over deze vraag nadenkend heb ik niet zo direct een concreet antwoord, omdat dat een heldere gedachte zou moeten zijn, in woorden uitgedrukt. Terwijl liefde tot het gevoel, het hart behoort, en dus zonder woorden gevoeld moet worden, en niet met woorden gedacht. 

In het Boeddhisme wordt opgeroepen tot het beoefenen van 'metta' = liefdevolle vriendelijkheid voor alle wezens. Dat wordt bedoeld met 'onpersoonlijke liefde' denk ik. Een woedende olifant die op Boeddha afstormde kalmeerde door Boeddha's uitstraling. Het beoefenen van metta schept vrede in het hart, en dit heeft invloed op de omgeving. Liefde kan niet scherp BEschreven worden zoals gedachten, maar  moet OMschreven worden. Daarom is zij meer het onderwerp van de poŽzie dan van de wetenschap. Een hele goeie omschrijving vind ik altijd die  van Paulus I Cor.13 1-13 waarvan hier 4-5: 

'De liefde is lankmoedig, de liefde is goedertieren, zij is niet afgunstig, de liefde praalt niet, zij is niet opgeblazen, zij kwetst niemands gevoel, zij zoekt zichzelf niet, zij wordt niet verbitterd, zij rekent het kwade niet toe'.

Als ik dit lees denk altijd meteen; 'O ja, nu weet ik weer hoe het zit'. Het heeft een onmiddellijk effect op het hartchakra, waardoor 'metta' en vrede opbloeien, en onpersoonlijke liefde groeit.

Laat je door het leven ontroeren.

Groeten, Wim Leys


Van: Harry Staal 
Verzonden: donderdag 8 augustus 2002 21:04
Aan: theosofie-groep@yahoogroups.com
Onderwerp: Re: [theosofie-groep] onpersoonlijke liefde
 

Hoi Katinka en medelezers,

Beetje late reactie, maar beter laat dan nooit ... ;-)

'k Heb zo'n idee dat hier "onbaatzuchtige" liefde bedoeld wordt. De zuivere, zo je wilt hogere, vorm van liefde die uitstijgt boven de (menselijke) emotionele liefde. De emotionele liefde, zoals b.v. verliefdheid, is natuurlijk heel erg mooi maar heel erg persoon gebonden en nogal gericht op het eigen ego. De onbaatzuchtige liefde kan ook op een persoon gericht zijn, edoch het ego is dan niet in beeld.

Spiritueel gezien is de onbaatzuchtige liefde de bron van al het handelen. Want waarom zou er anders gehandeld worden? Geld, macht en andere aardse drijfveren spelen niet aan gene zijde ...

Is de emotionele liefde dan slechter als de onbaatzuchtige tegenhanger? Ik denk van niet, wat is er heerlijker als over-je-oren verliefd te worden, het leven door een roze bril bekijken en geen honger te krijgen naar voedsel omdat de aanwezigheid van je vriend/-in al genoeg is ... De mooiste song-teksten, gedichten, schilderijen e.d. komen  voort uit deze liefde ... Als je op een geven moment maar weer met beide benen op de grond komt ...

Een ieder veel liefde toegewenst,

Harry


Date: Fri, 9 Aug 2002 18:24:36 +0200
 From: "Henneke" 
Subject: RE: onpersoonlijke liefde

Dag Allemaal,

Hoe zeer ik begrijp dat een ieder gehecht is aan de emotionele vorm van liefde, daar deze met de paplepel is ingegoten. (Denk alleen al aan de liefde van je ouders en vice cersa) toch is een universele vorm van liefde voor al wat is, grootser. Uit jouw verhaal Harry merk ik op dat je denkt dat zoiets moois als een individuele (emotionele) liefde zoals bijvoorbeeld plaatsvindt bij een verliefdheid onevenaarbaar zou zijn met een universele (onpersoonlijke) liefde. Toch is de universele en onpersoonlijke liefde net zo persoonlijk en vervullend als een liefde die op een persoon gericht is. Onpersoonlijk betekent niet dat ieder individu opzich zelf niet meer liefgenomen wordt. Het betekent juist dat je voor een ieder gelijk ras, stand of relatie evenveel persoonlijke liefde kunt voelen. Of anders gezegd dat je voor een ieder diezelfde mooie liefde zou kunnen voelen. (Denk ook aan de Bijbel spreuk "al jouw haren zijn geteld" van Matteus 10:29.31) God houdt van iedereen) Het feit dat die onpersoonlijke liefde zo moeilijk te voelen is, heeft te maken met angst, patronen en verwachtingen ten opzichte van  die ander, waardoor de werkelijk oprechte gevoelens van liefde niet meer aan bod kunnen komen. Of zelfs niet meer voelbaar zijn. Maar dat wil niet zeggen dat deze er niet meer zijn. Diep van binnen neemt ook jouw goddelijke vonk alles waar en vanuit deze bron is het altijd mogelijk die liefde te ervaren.

In liefde (nog steeds persoonlijk ;-)
Henneke