Uit de archieven van de Theosofie-groep, een e-mailgroep met theosofie als onderwerp.

Message: 2 Date: Fri, 23 Mar 2001 10:46:28 +0100
From: "Cheese Curve"
Subject: Re: verlichting

From: Katinka Hesselink

Ik kan heel goed vragen stellen, hopelijk hebben jullie wat antwoorden... Ik heb zojuist Nico Timmers website over zen-boeddhisme nogmaals bekeken - nog mooier geworden dan het al was, nico (link zie www.egroups.nl/group/theosofie-group). Daar schrijft hij onder andere over verlichting. Mijn vraag aan jullie is heel eenvoudig: wat stellen jullie je voor bij verlichting. 't hoeft niet uitgebreid of zo te zijn, maar wat zijn als het ware de ingredienten van verlichting?

groetjes, katinka

k@ dus niet uitgebreid.. verlichting beleef ik letterlijk als "er gaat mij een lichtje op", ik hou me met bepaalde gedachtegangen bezig en in mijn min of meer verduisterde bewustzijn is het alsof er soms een zonsopgang aan het plaatsvinden is, die zich aankondigt als morgenrood, dus nog voordat de zon werkelijk opkomt. Bijv. in mijn beleven van een geestelijke wereld en daarin bevindende geestelijke wezens. Als deze soms heel reeel worden, heb ik zo'n lichtbelevenis als bovenbeschreven. De theorie van dit weten (wat je door lezen etc. al kunt hebben) wordt dan op een hoger plan getild en dus meer realiteit, van abstractheid ontdaan. Dus ik zou het willen beschrijven als een verlichtingsbeleven, wat zich aan mijn bewustzijn openbaart. gr.kees


Message: 4 Date: Sat, 24 Mar 2001 16:50:50 +0100
From: "Malikka Inder"
Subject: verlichting

Beste podium genoten, Toevalligerwijs vindt er op het Forum: het vijfde element bij MSN ook een discussie plaats over verlichting. Onderstaand bericht heb ik daar geplaatst. Voor verdere referentie zie dus: forum: het vijfde element.

Verlichting en Nirvana, het lijkt allemaal zo vreselijk ver weg... Ik zoek het voor nu even wat dichterbij en wil proberen te vertellen hoe ik verlichting ervaar. En begin maar met iets wat me onlangs overkwam en waar ik me nog niet helemaal verlicht in voel.

Ik hielp een goede vriend van me, die ik al jaren ken, met schoonmaken. Naast mij waren er nog vier anderen. In de pauze ging hij even broodjes en kippenpootjes halen. Toen hij terug kwam was ik even in de keuken, en even later zaten de anderen lekker te eten. 'Verdorie', zie mijn vriend, 'ik heb één pootje te weinig gehaald, heb me verteld, sorry'. Prompt werd er gedeeld en zo. Maar het kwaad bij mij was geschied. Later thuis, vroeg ik me af waarom ik door zo'n stom kippenpootje zo beledigd was en kreeg toen allerlei indrukken van een vorig leven. Het kwam er op neer, dat in een x-leven ik zo'n beetje een slaaf van deze man geweest was en me tevreden moest stellen met datgene wat er aan tafel overbleef. Dat zat me toen kennelijk ook al niet lekker en die oude herinnering kwam nu in alle hevigheid boven.

Verbonden met de vraag over verlichting: dit stuk in mij was dus duidelijk niet verlicht. op dat moment ver van een klein stukje nirvana van een liefdevolle vriendschap. Nu was ik kwaad op die vent, maar ja, dat helpt niet. Je kunt tenslotte alleen jezelf veranderen. Dus bleef er alleen over om naar mezelf te kijken en verdomd: ik stelde me zelf min of meer 'slaafs' op. Ping, au, dat doet zeer om dat in mezelf te zien.: kwaad op mezelf...

Wat al die grote ingewijden, waar Ysastar naar verwijst, getoond hebben - in hun leven en lering; {zag een tijdje terug de Dalai Lama hierover op TV, schitterend} - is hoe je hier mee om kunt gaan. Sta in je ellende, wat die ook is, laat het helemaal door je heen gaan {o, die Job, die hier zo'n beetje de belichaming van was} en laat het dan los. Dan komt de bevrijding, de verlichting, het licht, en hallelujah, schoonheid. De emoties gaan dan niet weg, alleen de zwaarte ervan en dan kom je zoals Bep aangeeft:

Het Ego schijnt weg te vallen en het ik (is-heid, of zo-heid) schijnt zich aan te dienen, en daarmee regelrecht in verbinding met je Goddelijke kern. Dit houdt verder in dat er geen lijden en ook geen vreugde meer is, maar een al-heid met de dingen omdat men al de gehechtheden heeft laten varen. Geen keuze ook of dualismen meer.

Ik hoef die vriend even niet te zien {komt wel weer, op mijn tijd}, maar het is wel zo, dat dankzij dit voorval ik dieper in mijn zelfacceptatie gekomen ben. Dus geen lijden meer door deze (onbewuste) slaafsheid, maar gewoon zijn (met recht op een eigen kippenpoot, maar dat interesseert me eigenlijk niet meer {onthechting dus}) en wanneer die sluier van emotie wegvalt, kom ik dieper bij mijn goddelijke kern en innerlijke stilte.

Zo zie ik dus het bereiken - hier in het westen - van kleine stukjes nirvana.

Tot op een dag... lieve groet Malikka


From: "ma"
Subject: Re: verlichting

Ik weet het niet. Naar mijn weten ben ik nooit verlicht geweest. Wel heb ik ervaringen gehad als kind van regelmatige uittreding, als ik in bed lag tussen waken en slapen in. Later nooit meer. Ook heb ik een periode gehad van zeer verhoogd bewustzijn. een gevoel,van alles-weten en alles begrijpen. Ging ook weer weg. Maar of dat ver- lichting was, ik weet het niet. Groetjes Wendelien de Witte.


Date: Fri, 23 Mar 2001
From: "Fam. Van 't Sand"
Subject: Re: verlichting

Hallo Katinka en medelezers,

Verlichting; in mijn ogen respect voor elkaars mening. Loslaten van het ego. Geen oordeel of veroordeling; laat dit over aan je Hogere Zelf. Dit betekent niet dat je alles moet accepteren, maar meer: leren luisteren naar jezelf zodat je de mening (of overtuiging) van een ander leert begrijpen vanuit zijn/haar belevingswereld. Komt men waarlijk tot verlichting, dan is de stoffelijke wereld overbodig geworden. Verlichting is de Ware Mens en zolang wij (willen/moeten) reincarneren hebben we dat (nog) niet bereikt. Dat is nu ons levenspad. Ooit zijn wij allen ook zover!! Zoals Jezus zei : "Ooit zullen er mensen zijn die grotere wonderen zullen verrichten dan ik" Ook Hij wist dat het Pad niet in tijd is uit te drukken. Dit is zuiver mijn gevoel over het woord 'verlichting'.

Groeten Mart van 't Sand


From: "ma"
Date: Tue Mar 27, 2001
Subject: Re:verlichting

Dag Mart e.a. leden, je hebt naar mijn mening heel mooi weergegeven wat verlichting kan betekenen. Het is een verlangen naar een gevoel, dat wij niet kennen. Ik denk dat als dit je overkomt, er geen vragen meer zijn , maar weten. Ik vraag mij af of een van ons al zo ver is gekomen.

groetjes Wendelien.


Hoi Wendelien, Ik ben het er mee eens dat het om *weten* gaat. Om de dingen zien zoals ze zijn. Dus niet om geloof. Verder (en dat heb ik tot mijn verbazing nog niet gehoord hier) gaat het voor mijn gevoel ook om minder aan het verleden vast zitten, liefde hebben voor alles dat leeft en om onthecht leven: dus je niet voortdurend aan van alles vast klampen (emotioneel en fysiek).

groetjes, katinka